YOU CAN’T TAKE IT WITH YOU

Gister zei een collega dat ik me niet zo druk moest maken over alles over de wereld. Vandaag zit ik op het podium. ‘You can’t take it with you’ luidt de titel van de voorstelling. Dat kan niet over iets gaan waar je je niet druk over hoeft te maken.

Wanneer ik de grote zaal binnen loop wordt mij al snel duidelijk dat het publiek in het podium moet gaan zitten. Aarzelend en ietwat onwennig loop ik er naartoe. Een van de acteurs, gehuld in een oranje overall, komt naar me toe. ‘Hi, how are you?’ ‘Can you put everything you do not need on the ground?’ De vraag komt wel met de waarschuwing dat alles weg gehaald wordt. Ik aarzel. Ik draag basic items en geliefde sieraden. Ik heb mijn tas helaas in het publiek achtergelaten. Fluisterend vertel ik haar dat ik heel wat dingen heb die ik niet nodig heb, maar die liggen helaas thuis. Volgende keer mag ik een koffer mee wordt mij plechtig beloofd.

Terwijl ik de zaal ik me opneem, bedenk ik me wat ik allemaal weg zou gooien. Kleding wegdoen doe ik al jaren, maar boeken vind ik bijvoorbeeld wel weer erg lastig.  Ik heb niet heel onbewust een basic zwart shirt aangedaan en een zwarte jeans. Zou het door die titel komen? You can’t take it with you.

Nog voordat ik de zaal binnenliep vertelde ik het enthousiaste marketingteam dat de titels echt om weg te zweven zijn, daar word ik blij van. Think now, cry later. The cloud of unknowing. Afijn, terugkomend op de voorstelling zelf is het goed om te vermelden dat ik er haast in geloof dat niemand in die zaal dezelfde opvattingen deelde; niet over materialisme, niet over de voorstelling. Ik zag mensen hier en daar lachen, misschien uit onwennigheid. Ik vond het allesbehalve grappig, misschien uit herkenning. Herkenning in hetgeen wat ik dacht uitgebeeld te zien worden. De mens en haar handelingen in staat van verzamelwoede, maar ook zinnen en woorden die herhaald worden over minimalisme, die mij doen denken aan reclameblokken.

Vier performers deelden door middel van a capella zang, dans en dialoog het verhaal gecreëerd door choreografe Liz Kinoshita. De show gaat over ‘extreme verzamelwoede, onoverkomelijke afvalbergen en de noodzakelijkheid van de dingen die ons omringen’. Door de manier waarop de performers het probleem ‘vertalen’ maakt het ook ergens heel confronterend. Ze dansen om, over, langs je heen en kijken je aan of juist niet. Het laat je haast ongemakkelijk voelen. Zou dit de bedoeling zijn geweest? Belangrijk is het wel. Om dit soort toneelstukken toegankelijk te maken, om een dialoog te voeren, om wel geconfronteerd te worden.

De mens is een verzamelaar, vaak tot ongenoegen van onszelf en vooral mother earth. Can you put everything you do not need on the ground? En daarna, bewuster consumeren uiteraard. Wat is iets waar jij makkelijk zonder zou kunnen?

 

  • Schrijver
    Noene Kazarjan

    Als International Communication and Media studente in het gezellige Utrecht verwonder ik me iedere keer opnieuw over de diversiteit die de stad te bieden heeft. Het allerliefst zit ik aan de Oude Gracht met vrienden of achter de laptop te tikken. Met Utrecht als groot canvas zweef ik het aller- allerliefst in de wolken met het idee dat we keuze hebben uit alle kleuren. En daarom pak ik geregeld de pen.

deel je scheel


Kunst koorts

Gluren bij mijn Utrechtse Buren

Gluren bij de Buren: het vloerkleed als podium, de bank als tribune!
Mode Muze

De Zelfgemaakte Markt

Kunst koorts

Kunst in de bajes

Utrechters kunnen hun kunsthart ophalen in de gevangenis Wolvenplein.