Short Stories

Stilstaan bij Onder je Voeten, Boven de Wolken

Een avondje stilstaan bij de dood klinkt misschien niet zo gezellig, en sommige mensen tekenden bezwaar aan bij het organiseren van een festival op een begraafplaats. Maar daarmee doe je zowel de potentie van de locatie tekort en hanteer je misschien een iets te spectaculair beeld van een ‘festival’.

Overigens wordt de term ‘festival’ door de organisatie van het evenement zelf nergens gebruikt. Met de omgeving en programmering wil zij de bezoekers uitnodigen om stil te staan bij de waarde van het leven met de dood in het vooruitzicht. Sta eens stil bij hoe jij omgaat met de dood; met je eigen sterfelijkheid, maar ook met mensen die stervende zijn of juist zij die al niet meer onder ons zijn.

Een begraafplaats is eigenlijk gewoon een park dat niet gemaakt is voor recreatie, maar juist dat maakt een locatie als deze extra geruststellend. Vanavond is het wellicht extra druk (Onder je Voeten, Boven de Wolken is uitverkocht), toch heeft iedereen nog alle ruimte om tussen de reusachtige, honderdjarige bomen te lopen.

Dwalen tussen de graven

Een aantal bezoekers dwaalt rond tussen de graven met koptelefoons op hun hoofd: hierop wordt geluisterd naar de verhalen van nabestaanden die door middel van rituelen de herinnering aan een overleden dierbare leven houden. Deze audiodocumentaire, getiteld ‘Rouwkost’, werd gemaakt door Hond & Wolf en is ook online te beluisteren.

Een andere groep bezoekers dwaalt georganiseerd rond onder begeleiding van monumenten- en landschapsontwerper Leonie Brinks. Zij kan vertellen waarom welke bomen waar staan: wist je bijvoorbeeld dat kastanjebomen in kandelaarvorm werden gesnoeid, dat taxussen symbool staan als poortwachter, en dat, toen de begraafplaats in 1904 werd aangelegd, er honderdtwintig meter tussen de openbare weg en de graven hoorde te zijn. Ook weten we nu dat moslims op hun zij met het gezicht naar Mekka begraven dienen te worden en dat gebroken zuilen op een graf symbool staan voor een onderbroken leven.

Gehoord in de rij bij Wentel:
“Utrecht hééft ook mooie begraafplaatsen hoor! Bij Wilhelminapark zit ook nog een hele mooie. Ik was er laatst nog.”
“Oh, was daar ook een festival?”
“Nee, een dooie!”

Laatste zonnenstralen

Naast verder een paar korte optredens van Pitou, de Amsterdamse songsmid die haar meerstemmige harmonieën tussen de lindebomen vertolkt, wordt in de aula onder leiding van Utrechts literatuurplatform Mooie Woorden de dood in de literatuur besproken. Daarna vertelt filosoof en hoogleraar aan de Universiteit voor Humanistiek Joachim Duyndam over de zoektocht naar de zin van het leven. Bij de installatie Wentel beleef je zelf hoe het is om je aandacht van je voeten naar de wolken te verleggen.

Onder het genot van een vet vegetarische pita van Rammenas wordt de avond afgesloten op het grasveld tussen de honderdtwintig meter lange oprit. Niet tussen de grafzerken dus. Hier presenteert Opgedoekt drie pop-up films, als de laatste zonnenstralen nog net de bovenste helften van de lindenbomen hebben geaaid. Ondertussen zijn de fakkels rond het veld al aangestoken; we volgen deze in de richting van het heldere licht van de straatlantaarns aan de Koningsweg.

Geef een reactie

[instagram-feed]