Short Stories

Van linzensoep tot baklava: Uit eten bij de moskee tijdens de ramadan

Als we aan komen fietsen staan er al lange rijen met grote tafels op het plein naast de Ulu Moskee. Een enkeling zit alvast klaar en een paar kinderen rennen enthousiast rondjes, terwijl wat vrijwilligers het eten over de tafels verdelen. Soep, brood, meloen, dadels, rijst en baklava; het aanbod is groots. Naast de ingang staat een grote stereo van waaruit Turkse deuntjes hun weg over de tafels vinden en waarmee een gezellig sfeertje gecreëerd wordt.

We schudden de hand met Alpay, secretaris van het bestuur van de Moskee. Hij legt ons kort de regels van de ramadan uit. “Tussen zonsopkomst en zonsondergang vasten moslims om de profeet Mohammed te herdenken en zelfdiscipline te leren. Ook staan we stil bij mensen op de wereld die het minder goed hebben dan wijzelf en moeten we onze welvaart delen met hen.” Met een grote glimlach vertelt hij hoe vrijwilligers het eten hebben voorbereid en hoe de Ramadan mensen vanavond samenbrengt. “Eten jullie ook mee?”, vraagt hij vol enthousiasme. En dat doen we.

Inmiddels is heel de wijk uitgelopen voor deze speciale avond. Gezinnen, vrienden, bekenden en onbekenden delen samen een tafel en komen zo met elkaar in gesprek. Het wachten is op de zon die onder gaat en de imam die een oproep doet, en dan wordt het buffet geopend. Er wordt veel gekletst, gelachen, maar vooral, gegeten.

We schuiven aan bij een paar meiden en vragen tijdens het eten wat voor hen de ramadan zo speciaal maakt. Elif (26) vertelt dat ze zelfdiscipline leert en dit ook op andere vlakken gebruikt. Zo legt ze nu weleens haar mobiel de hele dag weg. “Als het me lukt om de hele dag niet te eten, dan kan ik dat ook!”, zegt ze lachend. “Ook sta ik deze maand veel meer stil bij dingen, zoals armoede, en overdenk ik mijn leven. In de trein luister ik naar lezingen uit de Koran in plaats van muziek en denk ik na over wat daarin gezegd wordt.” En over de vraag of studeren wel lukt zonder eten hoeft Dania (21) niet lang na te denken. “Ik heb laatst de hele dag door geleerd en dat ging super, omdat ik niet steeds afgeleid werd en pauze nam om te eten.”

We vertellen ze dat we het zo mooi vinden dat delen voorop staat en iedereen, jong en oud, op deze avond niet gescheiden van elkaar, maar gezamenlijk aan lange tafels zit. Samen dromen we even. Wat zou het mooi zijn als we allemaal één maand in het jaar met de hele buurt elke avond samen zouden eten. Als dat in heel Utrecht zou gebeuren. Alle telefoons van tafel, stilstaan bij hoe goed we het hebben en openstaan voor een ieder die aansluiten wil. “Ik had het heel leuk gevonden als meer niet-moslims uit de wijk aangesloten hadden vanavond.”

Na een tijdje begint de imam een gebed. Iedereen stopt met eten, wordt stil en bidt mee door van hun handen kommetjes te maken. In het arabisch vormt de imam melodische woorden en bidt hij namens iedereen voor een betere wereld. Gedurende de hele avond kan iedereen daarna zelfstandig bidden in de gebedszaal, waarna om half twaalf nog een gezamenlijk gebed plaatsvindt. Daarin wordt gevraagd om vergiffenis voor al het slechte in de wereld.

Voordat we terug naar huis fietsen spreken we nog even met Meryem (48) en Sila (68). Wat zouden jullie ervan vinden als niet-moslims mee zouden doen met de ramadan? “Dat waarderen we heel erg! Je zult natuurlijk geen moslim zijn alleen omdat je vast, maar als je meedoet, dan pas ervaar je hoe het is.”

Geef een reactie

[instagram-feed]