Onderweg

Met ons nieuwe thema Short Stories nemen wij je mee. Een UUT Short Story gaat altijd over Utrechters en Utrecht, uit liefde voor onze stad. Fictie of non-fictie, wij vertellen verhalen. Onze eerste Short Story die we graag met je delen is geschreven door onze schrijver Job en de illustratie is gemaakt door onze beeldmaker Marijke. Laat je bewonderen!

Onderweg

De stad oogt als een wespennest. Het is zaterdag. Druk. Boven het stadsgeruis van de Voorstraat hoor ik iemand een poging doen tot vioolspelen. Vandaag lijkt er niets aan de hand. Elke fietser, voetganger of auto lijkt precies te weten wat ze doen. Ze zijn ergens vertrokken en gaan nu ergens naartoe. Ook ik ben vertrokken. Ik heb haar lichaam langzaam losgelaten, nog een laatste kus op haar voorhoofd gedrukt en naar haar gezwaaid vanaf de straat. Even getwijfeld. Toch terug. Nee. Fiets gepakt en de stad door. Ik ben ook vertrokken maar in tegenstelling tot de rest weet ik niet meer waar het allemaal naar toe gaat.

Mijn fiets staat geparkeerd in de pop-up parking op de Neude. Ik zit met mijn rug tegen het oude postkantoor. Ik staar voor me uit en voordat ik echt verdronken ben in zelfmedelijden word ik uit mijn staarcompetitie gehaald door een Deliveroo Fietscoureur. Hij parkeert zijn elektrische fiets, doet zijn fluorescerende tas af en gaat, zonder iets te zeggen of me maar aan te kijken, naast me zitten. Hij pakt zijn telefoon om te kijken of er nieuwe bestellingen zijn. Dit is niet het geval. Hij opent candy crush.

Hoewel ik eigenlijk helemaal geen zin heb om te praten wordt de stilte tussen ons in me te veel. Zeker omdat hij nog geen 30 centimeter van me vandaan is gaan zitten. Ik vraag hem of hij nog lang moet werken en hij vertelt mij tot vier uur en daarmee sluiten we fase één van dit wonderbaarlijke gesprek af. De tien minuten die volgens brengen we zwijgend naast elkaar door. Zittend in de schaduw op een door zon overgoten plein.

Terwijl ik me afvraag hoe erg je zweet in zo’n fluorescerend pak vraag ik hem waar hij vandaan komt. “Van het Wilhelminapark. Sushi afgeleverd bij een stel dat volgens mij net met elkaar naar bed was geweest”. Hij draagt een grote glimlach en blijft tijdens het beantwoorden van mijn vraag gefocust op zijn telefoon. Ik veracht hem nu al om zijn rustige gemoedstoestand.

Zonder dat ik het zelf wil vraag ik om zijn naam. Als hij me mededeelt dat hij Bart heet hoor ik mezelf op pedante toon tegen hem spreken. “Bart. Luister. Ik ken je net. Misschien is het een veel te persoonlijke vraag, maar ken je dat gevoel dat je onderweg bent, dat je voeten wel trappen maar dat je steeds beter begint te begrijpen dat het niet zo veel uitmaakt waar je naar toe gaat?”

“Voor een fietscoureur begrijp ik dat verassend goed eigenlijk.” Eigenlijk luister ik niet precies naar wat Bart me verteld. Ik stamel verder. “Maar hoe doen al die mensen dat dan. Zo door de stad fietsen. Zo doelgericht. Alsof elke slag die ze maken met de trappers zin geeft aan hun bestaan. Ze lijken allemaal te leven met het motto ‘ik trap dus ik besta’. Van hot naar her en hier en daar. Altijd haast. Altijd die klote haast. Ze suizen voorbij al dat mooi is en kijken er niet eens naar.”

Bart legt zijn telefoon weg en lijkt daarmee geaccepteerd te hebben in dit gesprek te zijn beland. “Volgens mij trappen we zolang we leven. Dus je kan maar beter gaan geloven dat je ergens naartoe moet. Anders kan je net zo goed afstappen.” Gek genoeg word ik rustig van zijn stem. “Ik was daar goed in. In dat trappen. Ik ken een vrouw waarvoor ik dertig keer de tour de France kon trappen, waarvoor ik achterstevoren de Mont Ventoux op kon klimmen en al fietste ik op een houten, krakkemikkige klote fiets, god wat kon ik trappen voor haar.”

Hij staart net als ik voor zich uit. Zijn blik valt, net als mijn blik, op twee toeristen die proberen te fietsen. “Waarom doe je dat dan niet?” De toeristen wisselen hun fietsen weer in omdat het ze niet lukt om hun evenwicht te behouden. “Omdat ze me niet meer hoeft te zien. Omdat ik misschien te hard ging. Te hard aan het trappen was. Ze heeft mijn toekomst als mijn banden lek geprikt.”

Bart zwijgt. Ik zwijg. Langzaam draait de aarde ons in de zon. Bart kijkt op zijn telefoon. Een nieuwe melding voor een bestelling. Hij staat op. Geeft me een hand en kijkt me met een glimlach aan. “Ik was graag gebleven maar gelukkig mag ik ergens naartoe.”

  • Job Kühlkamp

    Ik werk als freelancer binnen de theatersector, schrijf en zing in het Nederlands en woon in een bejaardenflat aan de rand van Utrecht. Daar heb ik het allermooiste uitzicht op de allermooiste stad.

  • Fotograaf & Illustrator
    Marijke van Himbergen

    Freelance grafisch ontwerper, illustrator en een beetje (veel) fotograaf.

deel je scheel


Mode Muze

EROP UUT

Begin je weekend bij Frits zoals hij dat altijd zou moeten. Met La Bazarre, Opgedoekt en Tweetakt op de planning is er weer genoeg te doen in Utrecht!
Mensen mens

De fietsers van Utrecht

Utrecht, een stad voor fietsers. Onze mentaliteit verandert zodra we op onze tweewieler stappen. Beweeg jij je rustig over de fietspaden of worstel je je tussen alle andere weggebruikers door?
Eet Feest

Bakje koffie en ’n bike bij Blackbird

Coffee- en vintageshop net buiten het centrum aan de Oudegracht.