Kunst

Mooie woorden tussen de reuzenlelies

Het regent als ik aankom. Gelukkig heb ik mijn paraplu met Pipi Langkous-illustraties om me droog te houden. Bij de deur willen ze mijn kaartje houden, in plaats van alleen de barcode scannen. Of dat mag van mij. Dat mag van mij.

De avond zal zich op verschillende plekken afspelen: in het Museumcafé Ginkgo, in de Victoriakas en in de Entreeruimte. Ik realiseer me dat ik moet kiezen. Lize Spit bijt het spits af, in de Entreeruimte. Ik kan haar niet zien, maar gelukkig wel horen. Haar stem herinnert me eraan dat Vlaams best heel zwoel klinkt.

In de Victoriakas staat een vijver met reuzenlelies. Deze lelie heet de Victoria Amazonica. De bladeren kunnen twee meter groot worden en ondanks dat ze maar een halve centimeter dik zijn, kunnen ze 40 kilogram dragen. Het is de op één na laatste dag dat de kas open is dit jaar, dus ik voel me bijzonder dat ik erbij ben.

Fleur van Greuningen, Tsead Bruinja en Ingmar Heytze presenteren alle drie vanuit de vijver. Fleur is de eerste, die zichzelf in een waadpak hijst. Ze draagt een verhaal voor dat over het strand gaat. En ze raadt ons aan om eens ‘Dagboek van een eilandbewoner, Jan Wolkers’ te Googlen, omdat het soms leuk is verliefd te worden op Jan Wolkers.

Ingmar Heytze opent met een gedicht over de Victoria Amazonica. Ondertussen zijn er gesprekken tussen Philip Huff en Carine van Santen en tussen Jaap Robben en Arts&Lentes het Museumcafé. Case Mayfield zingt in de Entreeruimte.

De avond wordt afgesloten door de jongens van Brandwerk met, speciaal voor Mooie Woorden, een akoestisch optreden. Zodat de buren kunnen slapen. “Normaal maken we hiphop”, zeggen ze er wel bij.

Als je ook van Mooie Woorden houdt, is het een aanrader om eens een zondagmiddag te komen luisteren in Café Hofman. De tiende editie vindt plaats op 15 november van 15:00 tot 17:00 uur.

Geef een reactie

[instagram-feed]