Short Stories

Broers: de huiskamer van Utrecht

Zaterdag was lang mijn vaste werkdag in Broers. Iedere ochtend begroette ik weer hetzelfde tweetal dames die met een boeket in de hand mij telkens aanraadden om ook eens naar de markt te gaan. Ze dronken ieder twee cappuccino’s en kletsten wat af. Ze waren al dertig jaar vriendinnen, de een was oma en de ander hield van reizen in Italië. We raakten zo gewend aan elkaar, dat ik op een dag al klaar stond met twee cappuccino’s in mijn hand. Maar die dag, kwamen ze niet…

Vaste gasten

Broers kent veel vaste gasten. Sommige met bijnaam: rode port-meneer, Engelse thee-meneer en de cola-vrouw. Andere gasten kennen we bij de voornaam: Jos, Pepijn en Roelof. Deze middag tref ik Roelof (foto hieronder) ook weer op zijn vaste plek aan de leestafel. Hier drinkt hij al sinds 2000 elke middag een kopje koffie, om naar eigen zeggen “de middag af te sluiten.” Als ik hem vraag waarom hij altijd naar Broers komt, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht: “Het is hier groot, vrij, het lijkt rommelig maar dat is het helemaal niet. De leestafel is groot met veel kranten en wat ik het leukste vind: ik ken het personeel, en zij kennen mij.”

Dat Broers per 1 december andere eigenaren heeft en per 21 januari de deuren sluit, valt Roelof zwaar: “Dan moet ik naar een andere plek opzoek, om mijn middag af te sluiten. Ik heb nog geen idee waar.” Niet alleen Roelof vindt het jammer, ook Paul Westra, een van de eigenaren, en Rolanda de Gilde, bedrijfsleidster (samen op de foto hieronder), hadden Broers graag in ere zien worden gehouden. Toch is het vanuit een zakelijk perspectief logisch: “Je start niet een bedrijf om het bedrijf, je wilt ook doorgroeien. De focus ligt nu meer op hotels, dus deze verkoop paste er wel bij.”

Het begin

25 jaar geleden begonnen Paul en zijn broer Olaf het café: “Het moest laagdrempelig zijn, een plek voor iedereen met persoonlijke aandacht voor de gast.” En zo geschiedde. In het begin was het een echte trendsetter. De eerste tien jaar waren er dansavonden die eens wat anders boden dan de toenmalige discotheken. Broers verbouwde een aantal keer, maar het concept bleef altijd precies hetzelfde. “Misschien als het nu wordt verbouwd, maar hetzelfde concept blijft, is het over weer tien jaar vintage,” lacht Paul.

Over de naam waren Paul en zijn broer het lange tijd niet eens: “Dan kwam mijn broer met een naam die ik gewoon slecht vond, en andersom ook.” Op een gegeven moment bedacht Paul de naam ‘Broers’ natuurlijk omdat het café door twee broers werd gestart. “Ik zei tegen hem – zogenaamd – dat ik bij een avond stappen in Tilburg een café genaamd ‘Broers’ zag. Hij werd gelijk enthousiast over de naam dus toen zei ik: “Nou dat is mooi, dat café heb ik verzonnen, dus zo gaan wij ons café noemen.”

Inmiddels is de naam een begrip in Utrecht. Dat het gaat sluiten, is dan toch gek. “Het was mijn eerste grote eigen bedrijf,” vertelt Paul, “Het is toch wel een groot stuk persoonlijke historie met onvergetelijke momenten. Hier waren de kraamborrels van mijn kinderen, de receptie van de bruiloft maar ook de begrafenisreceptie van mijn broer.”

Geen eenheidsworst maar een smeltkroes

Dat ene grote café daar op de hoek van het Janskerkhof. De ontmoetingsplaats voor veel studenten, dagjesmensen of vaste gasten. Volgens Rolanda één van de unieke eigenschappen van het stadscafé: “Het is niet een uitgesproken stadscafé gericht op een enkele doelgroep of trend. Het hele concept draait erom dat iedereen welkom is.” Niet voor niets is het daarom ook wel de huiskamer van Utrecht.

De gasten zijn dan ook wat Rolanda het meest gaat missen aan Broers: “Er is hier geen één soort mens hetzelfde. Van studenten tot ouderen, van laagopgeleid tot hoogopgeleid. Er is van alles wat. Het is een smeltkroes van gasten uit verschillende milieus.” En dat is de charme die Broers anders maakt dan andere Utrechtse cafés.

Donderdag 30 november vindt er nog een afscheidsfeest/reünie plaats voor iedereen die zich met het café verbonden voelt. Zet in ieder geval vóór 21 januari nog even een stap in Broers en lees net als Roelof een krantje aan de leestafel. Of kom langs op een zaterdagochtend met een mooi boeketje. Want wat er was gebeurd met het duo? Ze kwamen alsnog, en wachtten mij glimlachend aan hun tafeltje op. Toen ik vroeg waarom ze zoveel later waren dan normaal, haalden ze een prachtig boeket tevoorschijn: “voor jou”, zei een van de dames, “omdat je nooit naar de markt kan, halen we de markt een beetje naar jou.”

Geef een reactie

[instagram-feed]