Short Stories

“Als je met een ezel over straat loopt kijken mensen wel om”

Stel je voor. Je fietst door Utrecht. Er wordt gebeld, op of met de fiets. Er zijn piepende remmen en toeterende auto’s. Het asfalt suist onder je wielen en je voelt de hete adem van de jachtige stad in je rug. Vanuit duizenden ramen staren onzichtbare mensen je aan. Dan sla je linksaf, nog eens rechtsaf en sta je opeens stil. Je mond valt open en je snuift: de geur van mest en hooi in de lucht. Achter je hinnikt een paard en er dobberen eendjes in een slootje. Voor je zie je een grote schuurdeur met daarnaast in grote witte letters ’Het Lachende Paard’. Welkom op het platteland van Utrecht.

Het Lachende Paard wordt als een stadsboerderij gerund door ongeveer vijftien vrijwilligers. Die verzorgen de dieren en doen klusjes op het terrein. De dieren hebben veel ruimte en de gemeente houdt rekening met ze. Ook bij het aanleggen van een nieuw stadspark blijft Het Lachende Paard een groen hartje in Tuindorp. “Het voelt wel als een unieke plek”, vertelt Sanne. “Mensen zijn erg verbaasd dat we hier zitten.” Sanne is voorzitter van Stichting Het Lachende Paard en zorgt hier al elf jaar voor de dieren. “Het is bijzonder dat dit zo kan in de stad.” Soms neemt Sanne de dieren mee voor een wandelingetje in de wijk. “Als je met een ezel over straat loopt kijken mensen wel om”, lacht ze.

Boerenschuur, midden in de stad

“Als ik niet aan het werk ben, zit ik hier”, zegt ze. “De rest van mijn leven plan ik er zo’n beetje omheen.”  Vandaag loopt Sanne dan ook op hakken door de stal. Ze gaat straks naar haar werk als adviseur bij een ingenieursbureau, net even iets anders dan uitmesten, schapen wassen en de voeten van geiten bekappen.

Sanne besteedt al gauw zo’n 24 uur per week aan de dieren en het onderhouden van het terrein. Het begon met paarden, maar er zijn steeds meer verschillende dieren bijgekomen. Kippen, geiten, ezels, schapen en nu ook wel eens wilde eenden die wat graantjes meepikken.

“Toen we begonnen dachten we: ‘ooit is het af’”, vertelt Sanne. Maar na elf jaar is er nog steeds van alles te doen op de boerderij. Het terrein is in bruikleen van de gemeente en op haar zeventiende nam Sanne het over van de vorige eigenaar. “Dat deed ik samen met mijn vader. Ik reed toen al paard en was heel blij dat ik mijn eigen paard kon kopen.” Een wens die blijkbaar ook leeft bij de kinderen in Tuindorp. Sanne: ”Ik heb wel eens kinderen met een touw uit het veld moeten halen.” Die hadden wel een heel realistisch cowboyspel bedacht.

‘Stadsmensen’ zijn altijd welkom om te leren

Als stadsmens kan je altijd rekenen op een warm onthaal. Buurtbewoners zijn van harte welkom om bij de dieren te kijken of een praatje te maken. “De meerwaarde is groter dan alleen de dieren”, zegt Sanne. Voor de een is het een fijne plek om langs te wandelen. Voor de ander een plek om te ontspannen.

“Ik ben hier al wel honderd keer geweest voor een slapend paard”

Dat de buurt meeleeft met de dieren en de boerderij is duidelijk. Sanne krijgt regelmatig telefoontjes van buurtbewoners die denken dat er iets mis is. “Ik ben hier al wel honderd keer geweest voor een slapend paard”, lacht ze. Voorbijgangers dachten dan dat het dier ziek of zelfs dood was. Loos alarm gelukkig. “Maar ik kom altijd kijken voor als er echt iets mis is.”

Volgens Sanne kan je via de dieren ook een boel over jezelf leren. “Een ezel geeft je direct feedback over hoe je jezelf voelt”, zegt ze. “Als ik een slechte dag heb gehad, loopt onze ezel direct weg.” Dan moet ze niet forceren en kiezen. Misschien even een half uurtje gaan zitten voor wat zelfreflectie, of de wandeling uitstellen tot de volgende dag. Sanne: “Negen van de tien keer werkt het beter om de weerstand van de dieren bij jezelf te zoeken.”

Crowdfunding voor een nieuw dak

Het onderhoud van Het Lachende Paard wordt voor een deel betaald door de eigenaren van de dieren. “Niemand verdient geld en we spelen meestal quitte”, vertelt ze, “maar het dak van de schuur is steeds meer op een spons gaan lijken.” De schuur is trouwens duurzaam opgebouwd uit oude tuinhuisjes en ander resthout.

Om te zorgen dat de schapen, geiten en ezels droog blijven staan, startte Het Lachende Paard een crowdfundingactie. Die actie was een succes, want het doel van 4100 euro is gehaald. Met het opgehaalde geld krijgt de schuur van Het Lachende Paard een nieuw dak en zitten de ezels en geiten komend jaar weer droog. En de paarden dan? Willen die geen eigen schuur? “Nee, dat hoeft niet”, zegt Sanne. “Als het koud is zetten ze gewoon hun kont in de wind.” Probleem opgelost. 

Zelf doen?
Heb jij zelf iets met dieren en wil je eens gaan kijken? Dat kan. Lees meer op de website van Het Lachende Paard.

Geef een reactie

[instagram-feed]