Kunst

TENT.TOON: waar kunst een gezellige aangelegenheid is

Wat ziet deze hal er gaaf uit! Door een overvloed aan prikkels duurt het even voordat we de industriële loods durven te verkennen. TENT.TOON is een initiatief van de HKU waar studenten en onlangs afgestudeerden hun creatieve uitspattingen laten zien. Je kon jezelf opgeven en een vierkante meter claimen om jouw producten te laten zien. De organisatie is met stoepkrijt tekeer gegaan en heeft in de oude fabriekshal vierkanten getekend. Elk vierkant heeft een artistieke invulling gekregen. In het ene vak vind je leren tassen van ruwe materialen, in het andere een collectie portretten van mensen die de fotograaf op het eerste gezicht niet aardig vond. De invulling van de vakken is enorm afwisselend.

Het is een atypisch Utrechts beeld: de studenten die hier rondlopen zijn geen balletjes maar (semi-)excentriek. Veel zwarte kleding en wintertruien. Het haar-thema blijkt voor mannen én vrouwen hetzelfde te zijn, velen hebben knotjes bovenop het hoofd. Er hangt een ontspannen en gemoedelijke sfeer en het lijkt erop dat veel mensen elkaar kennen, want iedereen lacht en kletst met elkaar. Er loopt een mooi stel creatievelingen rond, waar ik volledig tussen verdwijn met mijn oversized zwarte jas en Chelsea boots.

“Het haar-thema blijkt voor mannen én vrouwen hetzelfde te zijn, velen hebben knotjes bovenop het hoofd.”

Terwijl ik ronddwaal is het moeilijk om te focussen. Er is zó veel. Zo kan ik een speurtocht volgen naar mijn ‘ondernemende ik’. De overpeinzende blikken van kunstaanschouwers worden afgewisseld met het enthousiasme in de ogen van een stel badmintonners. Naast de lessen ‘yoga 101’ zijn er hele gave ‘hijskraanlampen’ te koop. Iets verder staat een mannetje van nog geen negen jaar oud te glunderen bij een cursus jongleren.

Na een nonchalant dansje bij de dj en een hamburger van de rollende keuken die er staat, neem ik plaats op de met ponyhaar beklede barkruk van de wijnbar. Ik wil de leuke barman imponeren met mijn wijnkennis, maar het gaat al mis als ik de naam Jose Pariente Verdejo verkeerd uitspreek. Beschaamd doe ik mijn hoofd naar beneden en kijk ik naar rechts.
Plots valt mijn wijnglas op de grond. Alle kou verlaat mijn lichaam. Ik kan mijn ogen niet geloven. Het is een droom. Ik knipper nog een keer met mijn ogen want het is zó surreëel. Een caravan van een meter of zes, vol-le-dig bekleed met knuffels. De gehele binnenkant vol met knuffels. Voor de OCD’ers: ja, zelfs op kleur geordend. Ik stap naar binnen en verdwijn in een wereld waar schaamte niet bestaat… 

 

Geef een reactie

[instagram-feed]