Held van de wijk

Sterrenwijks oudste bewoonster Truus Bredewoud

De binnenstad van het mooie Utrecht ken je intussen wellicht op je duimpje, maar er is meer te ontdekken dan dat. Buiten de grachten bevinden zich allerlei wijken - sommigen geliefd en anderen berucht. Vandaag: een interview met de heldin van volksbuurt Sterrenwijk, die vertelt over haar mooie herinneringen aan deze buurt.

Tijdens de zoektocht naar een uitblinker van de wijk, waarbij we hier en daar mensen aanspreken op straat, wordt meerdere keren dezelfde naam genoemd: Truus Bredewoud. “De oudste bewoonster van de wijk”, zeggen ze. Mevrouw Bredewoud (88) is geliefd in Sterrenwijk en vrijwel iedereen schijnt haar te kennen. Ze is altijd actief geweest in de buurt en weet de boel er behoorlijk op te vrolijken met haar gekke streken en levendige uitstraling. “Daar staat de voordeur iedere zondag open”, wordt ons verteld. De buurtbewoners hebben gelijk. Ietwat onhandig staan we even later onaangekondigd voor haar huis, want zulke taferelen zijn we niet echt gewend in de grote stad. Hoor je ook aan te bellen als de deur wagenwijd open staat?

Eenmaal binnen kijkt de hele familie van mevrouw Bredewoud ons aan. Stuk voor stuk Utrechters in hart en nieren. Op zondag zit het huis vol en wordt er genoten van een biertje en een sigaretje, met een pak kaarten op tafel en voetbal op de TV. Desondanks is er gewoon tijd voor een interview – even tussen de bedrijven door.

Mevrouw Bredewoud zit in een hoekje op haar bank. Naast het raam, zodat ze een oogje in het zeil kan houden in haar straat. Hier is sprake van een wisselwerking, want naar eigen zeggen houdt de buurt mevrouw Bredewoud ook in de gaten. Aan bezoek ook geen gebrek: “Iedere ochtend komt de buurvrouw langs. Die komt al dertig jaar een bakkie bij me drinken.” Inmiddels woont mevrouw Bredewoud al 66 jaar in Sterrenwijk. Toen ze trouwde in 1949, verhuisde ze er naartoe. Eerst woonde ze in één van de oudere huizen in de buurt, maar vlak voordat ze naar een nieuwe plek ging, stierf haar man op veel te jonge leeftijd. Haar jongste kind was toen pas negen jaar oud, maar inmiddels hebben haar kinderen al kinderen, en die ook weer kinderen.

Mevrouw Bredewoud vertelt ons de grootste verhalen over het vroegere leven in Sterrenwijk, zo’n veertig jaar geleden. Met de voetbalkampioenschappen werd (en wordt nog altijd) de hele straat versierd en deed ze haar uiterste best om haar huis er prachtig oranje uit te laten zien, met vlaggetjes en al. Verkleed zat men voor de buis. Toen we jaren geleden kampioen werden, liep mevrouw Bredewoud rond met een trommel. “Dat moest natuurlijk wel even goed gevierd worden!”, vertelt ze.

Ook werden er speciaal voor de wijkbewoners strandwandelingen georganiseerd. Voor één gulden mocht je mee in de bus naar de kust. Mevrouw Bredewoud en haar buurvrouw waren heuse trendsetters hierin. “Geloof me, als wij niet meegingen, dan ging niemand mee. Dan kregen ze écht niemand mee.” Vervolgens vertelt ze hoe ze tot diep in de nacht in een kleddernat badpak rondgelopen had, omdat ze haar normale kleding vergeten was. Zelfs carnaval werd gevierd in de buurt en er werd ook eens een speciaal bad op het centrale plein gezet om palingen in te vangen. In het verleden was er zelfs een café in Sterrenwijk. Met pannen en potten als instrumenten werd daar toen een ‘band’ opgericht om geld binnen te halen voor het goede doel. Volgens mevrouw Bredewoud was de Jostiband er niets bij.

Jammer genoeg is het niet alleen plezier in Sterrenwijk. Zo werd mevrouw Bredewoud bijvoorbeeld slachtoffer van een babbeltruc: een onbekende vrouw hield een vaag praatje in een andere taal, met wilde gebaren en bewegingen. Een moment later was mevrouw Bredewouds gouden armband verdwenen. “Gelukkig was het een neppe”, zegt ze. Ze heeft hier vervolgens een praatje over gehouden in het buurthuis, waarbij ze vertelde over haar ervaring. Een goede manier om anderen zo te kunnen informeren en waarschuwen.

Al zolang ze in Sterrenwijk woont, is mevrouw Bredewoud actief in de wijk. “Ik deed overal aan mee”, vertelt ze. Niets was te gek en het liefst haalde ze zo nu en dan ook streken uit. Zo belandde er tijdens het paling vangen een vis in haar kleding en heeft ze vervolgens gegild van het lachen met haar buurtbewoners.

Waardevol, zo’n vrolijk mens dat altijd voor iedereen in het zicht is. Zelf is ze daar helemaal niet zo bewust mee bezig, zoals blijkt wanneer we haar uitleggen dat we op zoek waren naar een held van de wijk. Met een verbaasde, lachende blik: “Een held? God-verre-domme!”

Mevrouw Bredewoud vertelt ons dat ze pasgeleden te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft. Enorm treurig nieuws, maar gelukkig zegt ze terug te kijken op een mooi en goed leven, en is haar familie er om voor haar te zorgen. We wensen mevrouw Bredewoud en haar naasten veel sterkte, dat ze nog mogen genieten van deze tijd. Met dit artikel hopen we dat deze bijzondere en liefdevolle mevrouw niet zomaar vergeten wordt.

truus uut

  • Schrijver & fotograaf
    Anna Schouten

    November 2012 was de maand dat ik mijn spullen in mijn ouderlijk huis pakte en vertrok naar het bruisende Utrecht - de stad die mijn hart veroverde. Mijn liefde voor Utrecht, schrijven en fotograferen kan ik perfect combineren bij UUT. Je kunt me vinden in allerlei koffiezaakjes, in EKKO tot diep in de nacht en op mijn eigen blog: Ook Anna doet dingen.

  • Fotograaf
    Aimee Baars

    20-jarige studente Sociale Geografie & Planologie met liefde voor te veel dingen, waaronder kringloopwinkels, Ikea-catalogi, kruiswoordpuzzels, (ongezond veel) chocola, slechte hitjes, dansen en - gewapend met mijn camera - Utrecht ontdekken!

deel je scheel


Share on FacebookTweet about this on Twitter
Eet Feest

Markt om de Hoek: Genieten van de streek

Een oase van rust net buiten de binnenstad: het Oosterspoorbaanpark. De perfecte locatie voor Mark om de Hoek!